... و اما امروز

تب وهم ات بنشان

hlotfi — Mon, 07 Dec 2009 11:05:18 GMT

سلام

باز آمدم، روزگارم عوض شده، قرار است بزرگ شوم!!

چند صباحی که نبودم، دهان ز حیرت گشوده به دنبال جای پایی بودم و حالا هرچند فرود نیامده اما دل امیدوار داشته ام که دست کم زمینش را یافته ام.

همیشه گفته ام برای رفتن شاید دیر شود اما برای باز آمدن هیچوقت دیر نیست.

گه نوش جان آنها که پنداشتند این وبلاگ مرد و دیگر در آن خرعبلی بسان دیگر خزعبلات وبلاگ های فرمایشی و حقوق بگیرشان نخواهم نوشت.

تب وهم ات بنشان

که توفان ننشسته است،

نه!

نبرد ما را فرجام دیگریست...

حکایت میرزا و قبله ی عالم!

hlotfi — Tue, 22 Sep 2009 14:33:18 GMT

آمیرزا غلام را که به خاطر دارید همان رمال که عاقبتش شر شد، تنزه طلبیمان شکفت که چند سطری هم از روزگار خوش میرزا باز گوییم تا خدای ناکرده سیاه نمایمان نخوانند و سفر سیاحتی زیارتی کهریزک میهمانمان نکنند!

روزگاری بود که میرزا را گذران زندگی سخت به جان آورده بود، با آنکه هنوز همان یک ضعیفه ی ل-ک-ا-ت-ه را به زنی داشت اما در مخارج همین یکی هم وامانده بود و بروبیایی هم نداشت و چند وقت یکبار که از کاسبی در شهری امیدش میبرید با همان عفریته از شهری به شهری و از دیاری به دیار دیگر کوچ می نمود و جز رمالی و آئینه بینی هم حرفه و هنر دیگری در چنته نداشت تا کمتر از عیال آکله اش تو سری و سرکوفت نوش جان کند که:

"خاک بر سر بی غیرت و عرضه ات که سامان زندگی ام از بی سامانی زنان مردم بی سامان تر است، روز اول دلم به علم نداشته ات خوش بود، امروز به کرم خلق الله که سکه ای بیشتر کف دستت بگذارند و آنوقت آقا شب جمعه ی پرو پیمان هم انتظار دارد، ای مرده شوی آن..."

روزگار راه خود میرفت و میرزا را هم خرکش از قفا میبرد و وقعی هم بر احوالش نمی گذاشت، تا آنکه انگار دست شانس محکم بر گردن میرزا نشست آنچنان که چشمانش از کاسه درآمد و دوباره قایم بر سرجایش خورد و فکر سفر تهران و سکه های سرازیر از دولتی سر بلاهت پایتخت نشینان به یکباره میرزا را به چنان باباکرمی در خیابان واداشت که بیا و ببین.

فردایش میرزا و عیال عزم راه کردند و بعد از سه روز وارد تهران شدند، خسته و خاک آلود کنار سقاخانه ی آقا غیبعلی نشستند و به محض آنکه فرصت تماشا یافتند چشمانشان به قاعده یک وجب گشوده خیره ی مناظر غریب پایتخت شدند.

زنان رو بنده نداشتند و به جایش کلاه بر سر می گذاشتند و در عوض مردها روسری زنانه به گردن می بستند، ناگفته نماند که هر از گاهی چند زن با روبنده و چادر و شلیته تنبان هم دیده می شد که هر چه قوت داشتند در فرار هر چه عاجلترشان از تیر نگاه نامحرمان گذاشته بودند، اتول ها سرو صدا به راه می انداختند و زهره میترکاندند و مایه تفاخر راکبان بودند، شمار کالسکه و گاری هم که از آدمیزاد بالا زده بود، کودکان هم گاهی به دنبال اتولی می دویدند و فریادشان به هوا بود.

در این میان هم هر از گاهی توده ای قزاق از خیابان می گذشتند و ملت را از برابر دیده گان غضب آلود و سرخشان می گذراندند و بی حرفی با قدمهای سنگین میرفتند و کسی را هم جرات آن نبود که بگوید خوب که چه؟

میرزا و عیالش آنقدر آنجا نشستند و واحیرتا و یاللعجب گفتند و با انگشت خلق الله را نشان هم دادند که شب شد و گرسنگی امانشان برید.

ناگفته نماند که بیشتر از اتول و فکل و قزاق، میرزای غ-ر-و-م-س-ا-ق را زنان زیباروی پایتخت به وجد آورده بود، آنقدر که اگر ترس از عجوزه اش نداشت در دم صیغه ی چند تایی را خوانده بود اما خیالات همین پری رویان، پیرسگ را بس بود که تا صبح غسل واجب شود.

از فردای روز اول عیال را در کاروانسرای معبرالمک سکنا داد و خود به خیابان و برزن و بازار شد و فریاد رمل و طلسم و آینه اش به هوا، هنوز ساعتی نگذشته بود که دستی سنگین بر شانه اش فرود آمد.

اینکه به گمانش آمد دشت اول را پر پیمان برداشته ته دلش ذوقی به مرگ رساند اما به محض چرخیدن در مقابل دماغ درازش کمربندی چرمین به دور شکمی به بزرگی شکم گاو زائو یافت، کراهت رخسار و سبیل قزاق آنقدر بود که بشود از تغییر رنگ تنبان میرزا به تسامح گذشت، تازه چیزی نمانده بود که قلب نکبنش هم سنگ کوفت کندو خلقی را راحت، اما دلمان نیامد که جکایت نیمه تمام بماند و ما را هنوز با میرزا کارهاست!

قزاق با صدایی که بیشتر به چرخ گاری وامانده می مانست تا آدمیزاد گفت: بیا.

و میرزا هم بی کلامی با رخساره ای بسان میت بی گور و قدمهایی چو بز تازه متولد از پی اش روانه شد...

ادامه دارد...

و زمزمه ما هرگز آخرین سرود نیست !

hlotfi — Sun, 16 Aug 2009 08:12:00 GMT

حمالان پوچی

مرزهای دشوار تحمل را شکستند .
تکبیر برادران ... !!

همسرایان وحدت

با حنجره های بی اعتقادی

حماسه های ایمان خواندند.
تکبیر برادران ... !!

کودکان شکوفه
افسانه دوزخ را تجربه کردند.
تکبیر برادران ... !!

لجه قطران و قیر بیکرانه نیست ؛

سنگین گذر است .

که خورشید

چراغ گذرگاه ظلماتی دیگر است

بر بام ظلمت بیمار

آن که کسوف را تکبیر میکشد ؛

نوزادی بی سر است .

و زمزمه ما هرگز آخرین سرود نیست

هر چند بارها

دعای پیش از مرگ بوده است .

بهتان مگوی

که آفتاب را با ظلمت نبردی در میان است .

ما با نگاه ناباور ؛ فاجعه را تاب آوردیم .

هیچکس برادر خطابمان نکرد

و به تشجیع ما تکبیری بر نیاورد .

تنهایی را تاب آوردیم و خاموشی را ؛

و در اعماق خاکستر

می تپیم ...

احمد شاملو

حکایت میرزا و مردانگی

hlotfi — Mon, 10 Aug 2009 11:50:18 GMT

آمیرزا غلام رمال باشی که روزگاری کار و بارش سکه بود آنقدر که همه را آروزی رمال شدن در سر کرده بود، وقتی که دیگر رمل و اسطرلابش کم طرفدار شد و در تامین مخارج چهار عقدی و سیزده صیغه و هجده توله اش واماند قاطر لاغری از نعمت سورچی خرید و از آن پس نه فقط رمال باشی که قاطرچی هم شد!

اما هر که را بهر کاری ساختند و هر فنی را فوتی است! همان رملت را بر اسطلاب میریختی و از بلاهت این جماعت خر که حالا تعدادشان کم تر است روزگار را کم بریزو بپاش تر می گذراندی، دیگر قاطربانی ات چه بود؟!

آخر یکی نبود بگوید که ابله پشت قاطر ایستاده ای و هی هی کنان مگس از ماتحت همایونی اش میپرانی بی آنکه فکرش را بکنی که قاطر، قاطر است و مرید و مراد نمیشناسد، خوب آخرش می شود همین که آنچنان جفتکی نوش جان کرد که از نعره ی وا بیضتینای غ-ر-و-م-ساق هفت زائو در هفت محله آنسوتر بار زمین گذاشتند و همساده ای را قوه ی شنوایی سالم نماند و تا حدود دو ماه رعشه از جانشان نیفتاد!

ماه ها حکیم و دعا و دخیل و نذر و نیاز کردند اما باز هم کارگر نیفتاد و افاقه نبخشید تا عاقبت آقا میرزا شد آغا میرزا!

میرزا هفته ها در خانه ماند و آنقدر دندان گزید و مالیخولیا نمود تا روانش قدری پریشان شد و گاهی جنون سراغش می گرفت و در شهر شایع شده بود که میرزا غلام جنی شده!

به این خاطر این را می گفتند که گاه و بی گاه در برزن می دیدند که در دالان حجره ای در بازار خف کرده اولین رهگذر( صغیر و کبیر هم ندارد) که ببیند را به باد فضیحت گرفته بی پدر ناموس خلق الناس را به قول رفقای فرنگی مان اتچ(Attach) می کند که "آی مردم هر چه بر سرم آمده از چشم زخم این مادر فلان است!" که لابد تاوان زایل شدن مردانگی منحوسش را باید بدهد.

عاقبت کار مشاعرش به جایی رسید که یک روز عجوزه ی چروکیده ی دوره گردی را خفت کرده بود که تاوانش ستانده فی المجلس قصاص نماید، آنقدر آنروز کسبه خندیدند که کاسبی کل بازار تخته شد و او هم تا بنا گوش سرخ سر به زیر انداخته تا خروج از دروازه ی عین الدوله زمین بازار را فرش نمود!

بعد از این پیشامد دیگر کسی او را ندید و حتی شایعه شد که شبانه سوی بیابان را گرفته و مهمان میهمانی گرگها شده است علی القاعده اما برخی هم می گفتند که در خانه نشسته و عیال بزرگ عفریته اش کلاه شغل شریف را بر سرش گذاشته که بالاخره دخل خانه باید از جایی برسد و حالا هم هر از گاهی همان ل-ک-اته را در بازار می بینند که تاوان مردانگی شوی چهل زنش را از خلق الله طلب می کند و همان دیوانگی ها که میرزا می کرد را به صد اضافه تر تکرار می کند!

گناهش به گردن همانها که گفتند، می گویند زخم سفلیس برداشته و همین کارش را به جنون کشانده است.

پی نوشت: هر گونه شباهت با شخصیت های واقعی کاملا اتفاقی است!

لینک ها بی ربط است:

وقتی نهادها موازی شوند

hlotfi — Sun, 02 Aug 2009 08:54:18 GMT

چند روز پیش آقای احمدی نژاد در خصوص عملکرد وزیر اطلاعات و دلیل برکناریش گفت:" وزیر اطلاعات کارنامه ای ضعیف دارد... درباره فعالیت جریان ها مختلف سیاسی(بخوانید مشارکت و سازمان) حتی یک برگ هم گزارش به من ندادند و من حتی از بعضی از بزرگان پرسیدم که آیا وزارت به شما گزارشی داده که گفتند نداده است،در حالی اینها از یک سال قبل در حال سازماندهی بودند."(نقل به مضمون)

یعنی باید از زبان احمدی نژاد باور کنیم که قویترین دستگاه اطلاعاتی منطقه که بدون شک و به درست تمام اعضای موثر و نیمه موثر احزاب و جریان های سیاسی را زیر نظر دارد از سازماندهی مجرمانه(!) یک ساله این فعالین سیاسی بی اطلاع بوده و اگر هم اطلاع داشته راه انفعال پیشه کرده(!) آنوقت آقای احمدی نژاد با هوش بی بدیلش پی برده و نهادهای موازی ای که حتی شناخت درستی از احزاب و فعالینش نداشتند مامور رسیدگی شده اند!

وقتی وزارت اطلاعات حتی یک برگ هم گزارش از تخلف احزاب و فعالین سیاسی نداده است، دلیل روشنی است بر در دست نبودن مدرکی علیه ایشان و این نهاد به وظیفه ی خود عمل نموده و انتظار برای پرونده سازی از آن تنها از عقده ای نهان و دیرین خبر می دهد.

البته طبیعی است که عملکرد چند نهاد دیگر به موازات وزارت اطلاعات که پاسخگوی هیچ مرجع خاصی نیز نیستند با دخالت در امور مربوط به این نهاد موجب ایجاد ضعف و اختلال درعملکرد دستگاه اطلاعاتی کشور می شوند و رفتارهای خود سرانه ی نهادهای غیر پاسخگو امکان تسلط بر فضای حاکم را سلب می نماید و این امر در خصوص دستگیری ها و وقایع اخیر نمودی روشن داشته است!

نماز جمعه ای که در تاریخ ثبت شد

hlotfi — Sat, 18 Jul 2009 11:08:18 GMT

هاشمی گفت: اين نماز جمعه بي‌شباهت به نماز جمعه‌ هفته‌هاي نخست انقلاب به امامت آيت‌الله طالقاني نيست كه جمع بسیاري از مردم با همه سليقه‌ها در آن شركت مي‌كردند. لازم نيست در اين شرايط، ما افرادي را در زندان داشته باشيم نگذاريد به خاطر زنداني بودن يك عده دشمنان به ما بخندند. با آسيب ديدگان اين حوادث دلجويي و همدردي شود.

واماندگی یک شعار

hlotfi — Mon, 13 Jul 2009 11:49:18 GMT

تا آنجا که در خاطر مانده سالهاست که در این ملک وامانده عیاری جهان را پیشه کرده ایم، سینه چاک مسلمانی و انسانیت، هر چه فریاد داشتیم بر سر غول ها سرداده ایم و بی آنکه بیم نان و جان ملت کنیم و واهمه از عاقبت کلام سرخ خویش، طریق انقلابی گری و آرمان طلبی مان را بی ذره ای تردید هموار دیده ایم.

این همه را در نظر همگان تا به امروز آرمان و اعتقادی نهفته بود و باز از این همه به غیر از اندکی، دیگران فهمشان یارایی جز آنکه این ملت طریق جهاد و گذر از کربلا تا به قدس و به جان خریدن هزینه ی گزاف پرواز تا اوتوپیای وهم آلود به واسطه آخرین انقلاب سرخ جهان را داوری دیگری در میان نبود و فرجامی نپنداشتند جر آنچه بر انقلاب اکتبر و چین و دست بالا سالهای آغازین انقلاب فرانسه رفت.

در این سالها ما نیز می پنداشتیم، نیست در جهان ملتی که ظلمی بر او رود و خواب از چشمانمان نرود، حتی به قیمت فراموش کردن گرسنه و مظلومی در همسایگی یک خانه و یک کوچه و یک شهر آن سوتر از خودمان، این نه تقصیر ما، که آخر انقلابی کرده ایم و دغدغه ی آرمانی بس عظیم تر از بی چراغی خانه ی همسایه در سر است!

چند سالی بیشتر از جنگ عظیم خودمان نگذشته بود که کاروان شیشه های مربای خانگی و پتو و کنسرو و پول که از خیلی پیشترها راه سرزمین نبرد ادیان، فلسطین کهن را آموخته بود مسیر بوسنی و چچن را هم به آموخته های خویش افزود و فریادهامان در نکوهش مسلمان کشی ها پرده ی آسمان را درید و سالها بعد در غم افغانها مرثیه ها سرودیم و دشمنان دیروز عراقی را دوستان ستم کش امروز یافتیم و هر چه در چنته بود در حمایت از ایشان دریغ نداشتیم، حتی اگر باز دعوای کهنه ی مرز کارون را حواله اشک مهرمان کنند.

اگر بی مهری دیده ایم، خوب دیده ایم! اگر از کیسه ی ما و مملکت رفت، خوب رفت! که اگر انگیزه ای درکار بود، بی مزد بود و منت!

حالا اگر سفارت ژرمن ها را تعطیل می خواهیم، باز هم قبول! همه از سر دیانت است و نگاه آرمانی مان به جهان و اگر تابوت نمادین شهیده ی مصری را بر دوش می گیریم باز این مظلومیت یکی است که به جانمان آورده و به حق سکوت در شرف هیچ قاموسی نمی گنجد ولی...

این روزها در سرزمین کهن دیگری در گوشه ای دیگر از این جهان کثیف جنایتی به غایت عظیم در حال وقوع ست، حکومت دیکتاتوری دیگری که روزگاری همه هم مسلکانش را به ریوزیونیسم و اپورتونیسم متهم می نمود و امروز خود در همه ی جهان بیش از همه نماد این نسبتهاست بی ذره ای شفقت انسان می درد و کیست که از خشونت پلیسی این قاتل یکشنبه ی خاکستری* وصف ها نشنیده باشد؟

اما چگونه است که اینبار نه از مسلمان کشی فریادی بر آورده ایم و نه از تباهی انسان خم به ابرو، دریغ از کلامی در نکوهش جنایت که اگر گفته ایم هم ساطور قصاب را تمیز کرده ایم که اینان همه عمال اجنبی اند و همچون هر مخالفی در داخل، انقلاب مخملی اندیشه شان که اگر چنین هم بود(که نیست) توجیه جنایت و کشتار نمی نمود!

آیا این لاپوشانی همه از همان روست که هم نفت ارزانمان را در جیب چینی ها جاداده و هم بنجل هایشان را در بازارمان سرریز نموده و کمر تولید کننده هامان را شکسته است و امروز جنایتشان را هم توجیه می کند؟

پس نه شرقی، نه غربی مان چه شد؟ می دانم چه شد، آنقدر نه غربی مان شدت گرفت که عاقبت در آغوش شرق به جان کندن افتادیم و دهان گشاده اژدها را پشت سر خویش ندیدیم حالا ریش هسته ایمان گیر شان است و باج پشت باج است که می گیرند در عوض هر از گاهی در شورای امنیت من و منی می کنند و هیچ...

خسته شدم از این روده درازی...

* کشتار میدان تیان آن من در چهارم ژوئن ۱۹۸۹

نامه خانم محتشمی پور در ماهگرد بازداشت مصطفی تاج زاده

برای عزت ابراهیم نژاد

hlotfi — Thu, 09 Jul 2009 09:24:18 GMT

می شنوم صدای طرب از دور

نوای غریبی ست،

شادی سیاه جامگانِ فانوس به دست

باز اشباح، باز تاریک خانه

آه، اگر این ظلمت را یارای سخن بود

تا بنامد جنینِ افلیجی را که باز آبستن است،

امشب مرگ چند ساله می شود؟

بیانیه تحلیلی جبهه مشارکت در اعتراض به تداوم بازداشت های ظالمانه فعالان سیاسی

خفه شو!

hlotfi — Sun, 05 Jul 2009 12:04:18 GMT

از بس مزخرف گفت که باز اون روی سگ منو بالا آورد

دیگه از تو کافه نشستن و متعلقاتشم کاری بر نمیاد، ای بمیری هی...

آخه مرتیکه ی کرکس بهش امر مشتبه شده که یه پا گهیه واسه خودش!

تو که هر چی واسه ذائقه مزخرفت زیادی بزنه و سرت گیج بره، آنارشیستی میشه و سابقه درخشانت و خدماتت(ارواح عمه ات!) داد میزنه از سه فرسخی تو خونته لمپنیو این اداهای مکش مرگ موتم به جایی بند نمی شه، کدوم اوزگلی ازت خواسته تز بدی و ماتحتت نکبتتو جای قاضی گندهه بذاریو از مزخرفات یکی دیگه بدتر از خودت تفاسیر هرمونتیک ارائه بدی!

حالا مردک به خیالش خرش از پل گذشته و رو بلندی واستاده، وقتشه خودی نشون بده و شیشکی در میکنه روانتر از ...(لا اله الا الله!) واسه آدم بزرگایی که از کت هر کدومشون هزار تا پالتو در میاد واسه امثال خود این اشّک، خط و نشون میکشه!

یکی نیست بگه آخه حمال، هل خوردن تو بغل خرس گرسنه سیبری و اون اژدهای زردمبوی مزخرف که دنبال ابلهایی مثل من و تو می گردن که ۵۰۰ ساله از باج دادن خسته نشدیم و باج ندادن و با گنده گوزی به هر قیمتی(حتی باج دادن به یکی دیگه!) عوضی گرفتیم چه دردی ازت دوا می کنه!

ولی الاغ جان با این جفتک چار کش بازیا نه تو خونه سهم غذات بیشتر میشه نه بچه ها تو کوچه بازیت می گیرن، ژئوپلتیک دنیا داره از حجم زیاد بلاهت میترکه و بیشتر از این جا نداره، چه مدعی حقوق بشره خالی بندش که از گاو چرونی به اینجا رسیده و چه خرس مریض گهش که وارث مادر از خودش گنده ترشه که آخرشم تو سیبری یخ زد و پکید و این بچه حرومزاده رو به جا گذاشت و چه من و تو که ...

ول کن بابا، ببخشید، دیگه زدم جاده خاکی!! ای بمیری هی...

آخر بازی

hlotfi — Sun, 28 Jun 2009 11:59:18 GMT

عاشقان
سرشکسته گذشتند،
شرم‌سار ِ ترانه‌های بي‌هنگام ِ خويش.

و کوچه‌ها
بي‌زمزمه ماند و صدای پا.

سربازان
شکسته گذشتند،

خسته

بر اسبان ِ تشريح،

و لَتّه‌های بي‌رنگ ِ غروری

نگون‌سار

بر نيزه‌های‌شان.

تو را چه سود

فخر به فلک بَر

فروختن

هنگامي که

هر غبار ِ راه ِ لعنت‌شده نفرين‌ات مي‌کند؟

تو را چه سود از باغ و درخت

که با ياس‌ها

به داس سخن گفته‌ای.

آن‌جا که قدم برنهاده باشي

گياه

از رُستن تن مي‌زند

چرا که تو

تقوای خاک و آب را

هرگز

باور نداشتي.

فغان! که سرگذشت ِ ما
سرود ِ بي‌اعتقاد ِ سربازان ِ تو بود

که از فتح ِ قلعه‌ی روسبيان

بازمي‌آمدند.

باش تا نفرين ِ دوزخ از تو چه سازد،
که مادران ِ سياه‌پوش
ــ داغ‌داران ِ زيباترين فرزندان ِ آفتاب و باد ــ

هنوز از سجاده‌ها

سر برنگرفته‌اند!

احمد شاملو

۲۶ دی ِ ۱۳۵۷